Historia rasy kota syberyjskiego:
Jest to jedna z tzw. naturalnych ras półdługowłosych. Ta „naturalność” określa zachowanie cech właściwym kotom pierwotnym. W sowieckiej Rosji, skąd pochodzi ta rasa kotów, nie było planów hodowlanych, koty rozmnażały się bez ingerencji ludzi. Początki rasy datuje się na XVII wiek, a nawet jak niektórzy uważają XI wiek. Kot ten zaczął się upowszechniać poza rodzimą Syberią, Rosją dopiero po upadku ZSRR, a więc stosunkowo niedawno. W 1986-87 w Rosji zaczynają działać dwa kluby felinologiczne. Od tej pory zaczyna się historia kotów syberyjskich jako rasa kotów syberyjskich. Rasę w 1989 r. odkryło w Związku Radzieckim małżeństwo Schultz, miłośnicy kotów z ówczesnego NRD. Zakupili kilka okazów w Leningradzie. W 1990 roku Radziecka Federacja Felinologiczna ustala standard rasy. W tym samym roku hdowlę kotów syberyjskich w Polsce rozpoczęła pani Jolanta Sztykiel (hodowla Z Baśni*PL) sprowadzając nieżyjąca już dziś przepiękną kotkę Bajra Rołas. Również od 1990 rozpoczęła się ekspansja hodowlana w USA. W następnym roku koty pochodzące z Rosji zostały zarejestrowane jako rasa eksperymentalna. W 1997 roku rasa kotów syberyjskich została oficjalnie uznana przez TICA, a rok później przez FIFe. Obok tradycyjnego umaszczenia syberyjczyków, wpisanego w standard, istnieje Neva masquerade. Jest nazwą odmiany barwnej kota syberyjskiego, bardzo pięknej i uwodzicielskiej. Kot ten ma na pyszczku oryginalną “maseczkę”, która wyróżnia go spośród syberyjczyków. Swoją nazwę otrzymał od rosyjskich hodowców, na pamiątkę słynnych, wystawnych, petersburskich bali maskowych wydawanych przez rosyjskich władców, które odbywały się niegdyś nad brzegami rzeki Nevy. Jak głosi legenda, pierwsze póldługowłose koty z oznaczeniami pojawiły się w okolicach Petersburga już w XVII wieku. Był to efekt samoistnych krzyżówek kotów syberyjskich z niezwykle popularnymi wówczas na rosyjskich salonach kotami syjamskimi. Moda na syjamy przeminęła, ale ślad ich obecności pozostał – co jakiś czas w miotach dziko umaszczonych i wolno żyjących syberyjczyków rodziły się i rodzą do dziś koty o charakterystycznym, syjamskim ubarwieniu. Pierwszy standard Nevy został przygotowany w 1987 r, jeszcze wówczas w ZSRR, w klubie “Kofofiej”. Głównie za sprawą niemieckich hodowców, Nevki zostały uznane przez WCF w 1991 roku, jako odrębna rasa kotów .Obecnie dzięki pracy wielu zapaleńców w Polsce i poza nią, między innymi Irkowi Pruchniakowi (międzynarodowemu sędziemu felinologicznemu) i członkom klubu DCC (klub patronacki NevaClub) w połowie grudnia 2007 roku nastąpiło wstępne uznanie colour-point - odmiany kolorystycznej kota syberyjskiego (Neva Masquerade ) przez FIFe jako rasy siostrzanej. W dniu 30 maja 2008 na generalnym zebraniu FiFe przegłosowano i tym samym uznano NEM jako rasę siostrzaną SIB. Kotów syberyjskich, jako jednej z niewielu ras naturalnych, nie wolno krzyżować z żadną inną rasą.
Wygląd:
Koty syberyjskie są duże, muskularne i silne, ale trochę mniejsze od podobnych ras - norweskiego leśnego czy Maine Coon. Kot o wyglądzie majestatycznym. Kotki ważą średnio 4 -5kg, a kocury 7-9g. Koty tej rasy rosną powoli i pełne wymiary osiągają nawet po pięciu latach. Tułów jest lekko wydłużony, mocnej budowy z dużymi łapami, tylne kończyny nieco dłuższe od przednich z charakterystycznymi kępkami włosów wyrastających między palcami. Średniej wielkości głowa jest okrągła z mocnymi kośćmi policzkowymi i pełnymi policzkami. Nos długi, lekko wypukły, bez zagłębienia u nasady. Mocne czoło pasuje do kształtu głowy. Uszy średniej wielkości pochylone do przodu i szeroko rozstawione czasem są zakończone pędzelkami włosów jak u rysia. Są szeroko otwarte u nasady, zaokrąglone na końcach. Duże oczy o kolorze zielonym, bursztynowym przyciągają ludzką uwagę. Futro kotów syberyjskich, typowe dla wszystkich kotów leśnych, składa się z włosów okrywowych i podszycia. Wierzchnie włosy posiadają nieco oleistą strukturę, co sprawia, że futro jest wodoodporne, zaś podszycie - gęste i miękkie. Okrywa taka umożliwia kotom przebywanie w bardzo nieprzyjaznym, mroźnym klimacie. Charakterystyczne są też puchate portki na tylnych łapkach, gęsty „kołnierz” i równomiernie puszysty długi ogon. Szeroki kołnierz podkreśla dostojny wygląd kota syberyjskiego. Za grzywą na szyi sierść trochę krótsza, co tworzy granicę między masywną głową i masywnie zbudowanym tułowiem. Koty te występują w wielu odmianach barwnych, oprócz umaszczenia właściwego dla kotów syjamskich. Najczęściej spotykane umaszczenie to agouti we wszystkich odmianach pręgowania, cętkowane, szylkretowe oraz kolory czarny, rudy, niebieski, kremowy. Tak jak i inne koty leśne, spotyka się sybiraki z dużym udziałem koloru białego.
Charakter:
Syberyjczyki są niezwykle wdzięczną i uczuciową rasą, nie tracąc przy tym swoich "dzikich" korzeni: bardzo inteligentne i towarzyskie, ale nie natarczywe. Ciekawość powoduje, że są bardzo ruchliwe, podążają za swoim właścicielem po całym domu, asystując przy codziennych czynnościach, jak np.lepienie pierogów czy kąpiel. Lubią szaloną, rozbieganą zabawę, a nade wszystko kochają wspinaczki po najwyższych możliwych miejscach w mieszkaniu lub na wybiegu. Nieźle wspinają się drzewach. Nie są agresywne, nie mają również niszczycielskich zapędów Na ich zaufanie trzeba sobie zapracować, ale jak już pokochają to są bardzo lojalne i przywiązanie sybiraka nie ma sobie równych. Są wspaniałymi myśliwymi. Jest prawdopodobne, że mieszkańcy Syberii używali ich jako "stróża" domu, ponieważ potrafił reagować mruczeniem na widok zbliżającego się obcego.
Dodatkowe atuty i alergeny:
W kociej ślinie znajduje się białko o nazwie FEL D-1. Kiedy kot czyści się, białko wtedy wysycha na futrze. Pozostawione cząsteczki białka są małe i filtry powietrzne nie mogą usunąć ich z powietrza. Ślina kota syberyjskiego jest pozbawiony FEL D-1, dlatego jego sierść nie alergizuje. Ponadto odczulenie na kocie alergeny jest możliwe, choć trwa to około 5 lat ( ale po 3-4 miesiącach z reguły następuje ustąpienie dolegliwości). Przyczyną alergii jest też nietolerancja białka kota oraz roztoczy znajdujących się na ich futerku. Koci alergen jest bardzo mały, z łatwością dostaje się do nosa i oczu. Jest również bardzo silny, tj. uczula znacznie częściej i z większą intensywnością niż inne alergeny. Ponadto okres „oczyszczania” domu z kociego alergenu jest bardzo długi- nawet po 5 latach w domu znajdują się alergeny. Dzięki temu, że Matka Natura bez ingerencji człowieka tworzyła tę rasę, koty syberyjskie mimo, że już od wielu pokoleń wiodą swój żywot w komfortowych warunkach naszych domostw, jest to nadal najzdrowsza z ras.
