Ogólne wiadomości:
Do grupy kotów pół długowłosych należy dziewięć ras: Maine coon, Kot Norweski Leśny, Ragdoll, Kot Birmański, Syberyjski, Amerykański Curl Długowłosy i Krótkowłosy, Angora Turecka, Turecki Van. Na tle innych ras, koty MCO i SIB odznaczają się długim okresem dojrzewania.. Koty syberyjskie mają podobną historię jak jego norwescy i amerykańscy (mainkun) kuzyni. Były one zwykłymi łowcami myszy w gospodarstwach domowych i stamtąd trafiły na salony. Mainkuny i Norweskie Leśne to w tej chwili jedne z popularniejszych ras. Ostatnio Sybiraki dołączają do czołówki. Wygląd przedstawicieli tych ras również jest podobny. Koty syberyjskie są nieco mniejsze od mainkunów i norwegów, ale wciąż są to koty duże. Wyróżniają się inteligencją i żywiołowością, zachwycają też oddaniem właścicielowi. Dodatkowo koty rasy syberyjskiej wyróżniają się możliwością wspólnego życia z alergikami oraz zachwycającym połączeniem mocy i gracji, delikatności i niezależności, dobrego zdrowia i wspaniałego charakteru. Historia kotów rasy Maine Coon Jest to jedna z najstarszych ras Ameryki Północnej. Wokół pochodzenia kotów tej rasy krąży wiele opowieści. Przypuszcza się że przodkowie rasy zostali sprowadzeni z Europy do Ameryki Północnej przez pierwszych osadników w XVI i XVII wieku w celu tępienia szkodników żywności. Europejskie koty przystosowały się do surowych zim na amerykańskim północnym wschodzie na terytorium zwanym obecnie Nową Anglią, gdzie znaleziono pierwszego MCO, i poprzez naturalną selekcję rozwinęła się rasa dużych, dobrze zbudowanych kotów z grubym, wodoodpornym futrem. Według jednej z legend przodkami Maine Coon była dzika kotka ze stanu Maine i szop pracz, co miałoby tłumaczyć charakterystyczny wygląd kotów - puszysty ogon i najbardziej popularne pręgowane umaszczenie. Kolejną historią jest historią sprowadzenia kotów Angora Marie-Antoninette przywiezionych do Ameryki przez żeglarzy i europejskich kolonistów w końcu XVIII wieku. Inna opowieść głosi o roli Vikingów, którzy mogli zabrać Norweskie Koty Leśne na pokłady swoich statków gdy podróżowali przez Ocean Atlantycki do Nowego Świata. Norweskie Koty Leśne wyglądają podobnie do Maine Coonów i te koty mogły się skrzyżować z miejscowymi kotami, dając tym samym początek Maine Coona. Pod uwagę bierze się też fakt możliwości skrzyżowania kotów perskich i angorskich z kotami krótkowłosymi. Jednak rzeczywiste pochodzenie mainkunów nie jest jeszcze wyjaśnione. Nazwę zaś wzięły od nazwy stanu Maine, gdzie występowały dziko. Rzeczywiste pochodzenie mainkunów nie jest jeszcze wyjaśnione. Maine Coon został uznany za rasę narodową Kanady. Po raz pierwszy pokazano go na wystawie w Nowym Jorku w 1860r. W 1976 utworzono Maine Coon Breeders and Franciers Association i uznano rasę w USA. FIFe uznała ją oficjalnie w 1983 r. Na przełomie 1994/1995 roku hodowlę kotów MCO w Polsce rozpoczęła p. Ania Górska, sprowadzając kotkę GULDFAKSE S CHI CHI - w kolorze czarnym tygrysio pręgowanym klasycznie oraz ogromnego kocura GULDFAKSE S Woodstock w kolorze czarnym, pręgowanym klasycznie.
Wygląd:
Pomimo intensywnej hodowli od pierwszych lat 70-tych XX wieku, to nadal MCO przypomina dzikich przodków z poprzedniego stulecia. I mimo starć pomiędzy hodowcami co wyglądu MCO w przyszłości, nadal są one duże (nawet długości do 1 m, i wagi 12kg )silne, wytrzymałe. Koty te są, podobnie jak SIB, przystosowane do złych warunków klimatycznych, zimna i wigoci. Mają grubą warstwę miękkiego i delikatnego podszerstka i półdługie, mocne włosy okrywowe. Futro na brzuchu, piersi jest dłuższe niż na grzbiecie, barkach i łapkach. W okresie zimowym wyrasta piękna, bardzo szeroka kryza, dłuższe portki oraz bardzo puchaty ogon. Ogon powinien osiągnąć długość równą długości reszty ciała. Natomiast w okresie letnim MCO bardzo mocno linieją. Jedynie ogon pozostaje wspaniale owłosiony. Waga kotów wacha się od 6 do 9 kg. Ale nie są rzadkością koty o wadze 11-12 kg. Zaś kotki ważą od 3 do 5kg. Głowa MCO ma nieco kanciasty, trójkątny zarys z bardzo wysoko położonymi kośćmi policzkowymi. W miarę dojrzewania kota coraz bardziej rysująca się żuchwa, poszerza mordkę. Chakterystyczną cechą MCO jest wydatny podbródek i nieco skośne oczodoły z dużymi o przejrzystym kolorze oczy. Uszy powinny być duże, obficie owłosione wewnątrz, szerokie u podstawy, wysoko osadzone, oddalone od siebie o około jedną szerokość ucha i mieć zakończenia umiarkowanie szpiczaste. Koniuszki uszu u wielu zakończone są "pędzelkami". Mimo okazałej postury, MCO wyglądają wytwornie. U kotów tych dopuszczalne są wszystkie rodzaje umaszczenia, jednak najbardziej rozpowszechnione jest brązowe umaszczenie typu tabby, za wyjątkiem umaszczenia "syjamskiego", czekoladowego i liliowego. Ostatnio większego znaczenia nabierają koty o jednobarwnym umaszczeniu.
Charakter:
Przez długi czas uważono że MCO to zwykły łowca drobnych gryzoni, nadający się tylko do życia na wsi. Jednak po przyjrzeniu się zachowaniu tych kotów całkowicie zmieniono zdanie, czego wyrazem jest bardzo szybkie rozprzestrzenianie się tej rasy na wszystkich kontynentach. Choć nadal są skutecznymi myśliwymi. Mają charakterystyczne spojrzenie, jakby sowie, dziecinne. Obecnie, w efekcie zabiegów hodowlanych osobniki tej rasy, podobnie jak koty syberyjskie, bardzo przywiązują się do opiekuna. Są bardzo towarzyskie i jednocześnie posiadają dużą dozę kociej niezależności. Są ciekawskie i chętnie "pomagają" swoim właścicielom w różnych czynnościach. Przedstawiciele tej rasy generalnie dobrze współżyją z dziećmi, psami jak również z innymi kotami. Jest to idealny kot domowy. Znany jest z tego, że zasypia w dziwacznych miejscach przybierając oryginalne pozy. Koty tej rasy nie potrzebują dużej przestrzeni, ale zawsze chętnie korzystają z ogrodu lub balkonu. W przeciwieństwie do wielu innych ras wolą zabawy na ziemi od wspinania się na drzewa. Są bystre i inteligentne, co sprawia, że stosunkowo łatwo dają się ułożyć, a nawet szkolić. Rzadko miauczą, a kiedy już to robią ich cichy delikatny głos, skrzek zupełnie nie pasuje do silnej, muskularnej sylwetki.
